MAHABHARATH STORY - PANDAVAS HIDE IN VIRAT KINGDOM

PRAISE YOUR MOTHER TONGUE - SPEAK IN MOTHER TONGUE - PRAY IN MOTHER TONGUE


தாத்தா:  நேற்று அறக்கடவுள் ஐவருக்கும் நடத்திய சோதனையைக் கண்டோம்.  எப்படி ஐவரையும் ஒழிக்கவென்றே துரியோதனனால் வேள்வி மூலம் படைக்கப்பட்ட பூதத்தினிடமிருந்து ஐவரும் தப்பினார்கள் என்பதையும் கேட்டோம்.  இன்று அதன்பிறகு நடைபெற்ற கதையைப் பார்ப்போம்.  துர்வாச முனிவர் என்று முற்காலத்தில் ஒரு முனிவர் இருந்தார்.  இந்த முனிவர் முனிந்து கொள்வதையே தொழிலாகக் கொள்வார்.  சினந்து கொள்வதில் சிறந்தவர்.  இவர் சினந்தால் உடனே சாபம் கொடுத்து விடுவார்.  ஏற்கனவே நான் சொல்- இருக்கிறேன்.  திருமா-ன் வாயிற்காப்போர்களான சயனையும் விசயனையும் இவர் சபித்ததால் தான் அவர்கள் இரண்யன்-இரண்யாட்சகன், இராவணன்-கும்பகன்னன், கமசன்-சிசுபாலன் என்று அவதாரம் எடுத்தார்கள் என்று சிசுபாலன் கதை வந்த போது கூறியிருக்கிறேன்.  அந்த முனிவர் தான் துர்வாசர்.  துரியோதனனுக்கு வேள்வியில் இருந்து வந்த பூதத்திடமிருந்தும் ஐவர் தப்பிவிட்டனர் என்ற தகவல் வருகிறது.  உடனே அடுத்த திட்டத்தைத் தீட்டுகிறார்கள் துரியோதனன்-கன்னன்- சகுனி ஆகியோர்.  இந்த நேரத்தில் அங்கே வருகிறார் துர்வாசர்.  அவரை நன்றாக மகிழ்விக்கிறான் துரியோதன்.  மகிழ்ச்சி அடைந்த துர்வாசர் "உனக்கு வேண்டிய வரத்தைக் கேள் தருகிறேன்'' என்று சொல்கிறார். தான் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்ததைவிட பாண்டவர்கள் கெட்டுப்போக வேண்டும் என்று அல்லும் பகலும் அனவரதமும் எண்ணிக் கொண்டிருப்பவன் இந்த துரியோதனன்.  எனவே இங்கிருந்து நீங்கள் நேரடியாக பாண்டவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று விருந்துண்ண வேண்டும்.  அதுவே என் விருப்பம் என்றார்.  அவன் நினைப்பு என்னவென்றால் இந்த துர்வாச முனிவர் ஒரு முனிவர் குழாமோடு தான் எல்லா இடத்திற்கும் செல்வார்.  இப்படி அந்தக் குழுவுடன் சென்றால் பாண்டவர்கள் காட்டில் வசிப்பதால் இவர்களுக்கு முறையாக உணவு படைக்க முடியாது.  அதனால் இவரது சாபத்தைப் பெற்று அழிந்து விடுவார்கள் என்று எண்ணினான்.  அதனால் முனிவர் வரம் தருவதாகக் கூறியவுடன் உடனே இந்த வேண்டுகோளை விடுத்தான்.   வில்-யார் இவரை இந்த நேரத்தில் அறிமுகம் செய்யும் போதே " வளரும் தவத்தாலும்,
கோபத்தாலும், பேர் படைத்த கொடிய முனிவன் துருவாசன்'' என்று அறிமுகம் செய்கிறார். அவரும் ஒப்புக் கொண்டார்.  அவர் வந்தவுடனேயே தருமர் அவருக்கு உரிய மரியாதையைச் செய்து அருகிலுள்ள நதிக்குச் சென்று நீராடி வரும்படியும் வந்தவுடன் விருந்துண்ணலாம் என்றும் வேண்டினார்.  தருமருக்கு தன்னிடம் உள்ள வற்றாத உணவு வழ்ங்கும் பாத்திரம் உதவும் என்ற நம்பிக்கை.  முனிவரை அனுப்பி விட்டு திரௌபதியிடம் இந்த விடயத்தைக் கூறினார்.  அப்போது தான் அட்சய பாத்திரத்தில் உள்ள குறை ஒன்று தெரிந்தது.  வீட்டில் உள்ளோர் அனைவரும் உண்டு முடித்து பாத்திரத்தைக் கழுவிவிட்டால் பிறகு அது அடுத்த உணவு வேளையின் போது தான் உணவு வழங்கும் என்ற விபரம் தருமருக்குத் தெரிந்தது.  எல்லோரும் கூடி விவாதித்தார்கள்.  பீமன், "எப்படியும் வந்து சாபம் கொடுத்து நாம் அழியப் போகிறோம். அதற்குள் எதிரிகளை ஒழித்துவிட்டு வந்து விடுகிறேன்.'' என்றான்.  நகுலசகாதேவர்கள் தருமரிடம் தங்கள் கருத்தைச் சொல்கிறார்கள்.  கண்ணனை அழைத்தால் இதற்கு நல்ல வழிகாட்டுவார் என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.  கண்ணனை அழைத்தால் கவலை நீங்கும் என்பது அவர்கள் நம்பிக்கை.  தருமரும் இதற்கு இசைகிறார்.  திரௌபதியோ பயந்து நடுங்குகிறாள்.  தருமர் கண்ணனை நினைத்தார்.  உடனே வந்தார் கண்ணன்.  நெஞ்சுருக நினைத்தால் உடனே வருவான் கண்ணன்.  விபரத்தை அவரிடம் கூறினார்கள்.  "அட்சயபாத்திரத்தில் ஏதாவது ஒட்டிக்கிடக்கிறதா?  சரியாகக் கழுவி இருக்கமாட்டாய் திரௌபதி அந்த பாத்திரத்தை.  ஒரு தடவை பார்த்துவிட்டு ஏதாவது இருந்தால் உடனே கொண்டுவா'' என்றார்.  உடனே திரௌபதி விரைந்தாள்.  பாத்திரத்தைப் பாத்தால் கண்ணன் சொன்னது போல் ஒரு பருக்கை ஒட்டிக்கிடந்தது.  ஒரு கீரையின் பகுதியும் இருந்தது.  உடனே கொண்டு வந்தாள்.  அதை எடுத்துக் கண்ணன் உண்டார்.  இவர் உணவருந்தினால் உலகமே உண்ட மாதிரிதான்.  உடனே குளித்துக் கொண்டிருந்த துர்வாசருக்கும் அவருடன் வந்திருந்த அனைவருக்கும் உணவு அருந்திய உணர்வு பொங்கியது.  ஏப்பமும் விட்டார்கள்.  அதனால் தான் நாம் எப்போது உணவு அருந்த அமர்ந்தாலும் " நான் உண்ணும் இந்த உணவு உனக்குப் படைக்கப்பட்டதே'' என்று கூறி உணவு அருந்த வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள்.  அவ்வாறு மனதார நினைத்துப் படைத்தால் - நமது வேண்டுகோள் ஒருவேளை கண்ணன் செவிக்கு எட்டினால் - உலகத்தினர் அனைவருக்கும் நாம் உணவு அளித்தது போல் ஆகிவிடும்.  முனிவர் திரும்பி வருகிறார்.  வந்த காரணத்தை உரைக்கிறார்.  உண்மையை மறைக்கவில்லை அந்த முனிவர்."அறத்தின் மகனே - உன்னை அரசு என்று ஏற்றுக் கொண்டோர் அல்லால் எதிர்ந்தவர் யாராவது வாழமுடியுமா இந்தக் குவலயத்தில்.  கேதனன் தன் நிலையத்தில் விருந்து ஒன்று கொடுத்து ஒரே ஒரு வேண்டுகோள் தான் விடுத்தான்." எம் இல் துய்த்த ஓதனம் போல் எம்மோடு இக- வனம் புகுந்தோர்தம் இல் சென்று நாளை நுகர்.  இதுவே எனக்குத் தரும் வரம்'' என்று வேண்டினான்.  எனவே தான் நான் வந்தேன்.  அறம் வென்றது.  வாய்மை வென்றே விட்டது என்று பாராட்டிவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்.
அடுத்து திரௌபதியின் ஆசையின் காரணமாக மீண்டும் ஒரு ஆபத்தை காட்டில் சந்திக்கிறார்கள் ஐவர்.  ஏற்கனவே பூ ஒன்று வேண்டும் என்று கேட்டு வீமனை அனுப்பி இறைஅருளால் அவன் திரும்பிய கதை நமக்குத் தெரியும்.  இப்போது காட்டில் ஒரு நெல்-க்கனியைக் கண்டாள்.  அது அமித்திர முனிவனின் குடி-ல் இருந்தது.  அமித்திர முனிவன் அந்த நெல்-க்கனியை உண்டு தான் தவம் செய்து கொண்டிருந்தான்.  இதை அறியாமல் அந்தக் கனி வேண்டும் என்று கேட்டாள் திரௌபதிகேட்டவுடன் விசயன் கணை கொண்டு அந்தக் கனியை வீழ்த்தினான்.  அந்த கானகத்தில் இருந்தோர் அந்த நெல்-க் கனியின் மகத்துவத்தைக் கூறுகிறார்கள்.  ஆண்டுக்கு ஒரு முறை அந்த மரத்தில் இந்த கனி காய்க்கும் என்றும் இதை மட்டுமே அந்த முனிவர் உண்டு தன் பசியைப் போக்கிக் கொண்டு இறைவனை நோக்கி மீண்டும் தவம் புரிவார் என்றும் கூறுகிறார்கள்.  "முனிவன் வந்தால் என்ன நடக்குமோ - தெரியவில்லை'' என்று பதறுகிறார்கள் மற்ற தவயோகிகள்.  உடனே விசயன் நடந்ததை தன் அண்ணன் தருமரிடம் சென்று உரைக்கிறான்.  உபாயத்தைப் பற்றி யோசிக்கையில் விசயன், "முனிவர் சபித்தால் என்னைத் தான் சபிப்பார்.  எனவே நீங்கள் அச்சப்பட வேண்டாம்'' என்று கூறினான். தருமரோ, "உனக்கு இடர் வர, நாங்கள் உன்னை நீங்கிப் போய் பிழைக்கக் கருதுவோமோ.  இது நடக்காத செயல்'' என்று கூறுகிறார்.  மீண்டும் உதவிக்கு வருகிறார்கள் நகுலசகாதேவர்கள்.  கண்ணனை அழைப்போம் அவர் வழிகாட்டுவார் என்கிறார்கள் இருவரும்.  துரௌபதியோ இந்தத் துன்பத்திற்குத் தான் காரணமாகி விட்டதை நினைத்து வருந்துகிறாள்.  நகுலன் கூறியபடி தருமர் கண்ணனைச் சிந்திக்க  அவர் வந்து உபாயம் ஒன்றைக் கூறுகிறார்.  "இப்போது நீங்கள் என்ன கருதினீர்களோ அதை ஒளிக்காமல் உள்ளது உள்ளபடி சொன்னால் இந்தக் கனி மீண்டும் அந்த மரத்தில் போய் சேர்ந்துவிடும்'' என்கிறார் கண்ணன்.  இந்தக் காட்சி மூலம் ஐவரும் எப்படிப்பட்டவர்கள் - அவர்களின் குணநலன் என்ன? - திரௌபதியின் எண்ணம் என்ன? என்பதெல்லாம் நமக்குப் புலப்படும்.  தருமன், "அறம் வெல்ல வேண்டும். மெய்ம்மை வெல்ல வேண்டும்.  பொய்ம்மொழி மற்றும் கோபம் என்பவை பாவம் ஆகும்.'' என்று எண்ணியதாகக் கூறுகிறார். வீமனோ ," பிறர் மனைவியை அன்னை என்று நினைக்க வேண்டும்.  பிறர் பொருளை எட்டி என்று எண்ண வேண்டும்.  பிறரை வசைபாடுதலை பெருமை என்று நினைக்கக் கூடாது.  பிறர் துயரை என் துயர் போல் நினைக்க வேண்டும்.  இறுதிவரை இந்த எண்ணம் மாறாமல் இருக்க வேண்டும்'' என்று நினைத்ததாகக் கூறினான்.  மானத்தை எப்படியேனும் காக்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன் என்றான் விசயன். நகுலசகாதேவர்கள் தருமரின் வழியில் நடக்க வேண்டும் எனவும் கண்ணன் காட்டும் வழியே சிறந்த வழி என்று நினைத்ததாகவும் கூறினார்கள்.  இறுதியில் திரௌபதியின் முறை வருகிறது. "ஐம்புலன்கள் போல் ஐந்து பதிகள் உள்ளார்கள்.  அப்படி இருந்து ஆறாவதாக இன்னொரு கணவன் அமையமாட்டானா என என் மனம் விரும்பும்.'' என்றாள் திரௌபதி.  அறுவரும் பொய் சொல்லாமல் நினைத்ததை அப்படியே சொன்ன காரணத்தினால் அந்தக் கனி பண்டு போல மரத்தில் போய் உடனே பொருந்திற்று.  இப்படியாக அனைவரும் அமித்திர முனிவரின் கோபத்தில் இருந்து தப்பினார்கள்.  பின்னர் எப்படி கரந்துறைவது என்று ஐவரும் ஆலோசித்தார்கள்.  கரந்து உறைவதற்கு உரிய இடம் எது என்று யோசித்த போது விசயன் விராடன் நகரமே இதற்குச் சரியான இடம் என்று தனது கருத்தை வ-யுறுத்தினான்.   பின்னர் தருமர் தன்னுடன் வந்திருந்த அரசர்களையும் முனிவர்களையும் வணங்கி அவரவர் இடத்திற்குச் செல்லும்படியும் தாங்கள் கரந்து உறைய வேண்டிய தருணம் என்பதால் யாரும் உடன் இருக்கக் கூடாது என்று கூறினார்.

சூரியா: கரந்து உறைதல் என்றால் என்ன தாத்தா?  கறத்தல் என்றால் பால் கறத்தல் என்று எனக்குத் தெரியும்.  இந்த கரத்தல் என்ன தாத்தா?

தாத்தா: கரந்து உறைதல் என்றால் மறைந்து வாழ்தல் என்று பொருள்.  அஞ்ஞாதவாசம் என்று வடமொழிக்காரர்கள் கூறுவார்கள்.  இது நல்ல தமிழ்ச் சொல்.

சூர்யா: தாத்தா நீங்க சொல்ற இந்த வில்-பாரதத்திலே பல வடமொழிச் சொற்கள் அருமையாக தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன.  இதை நாம் படிக்காமல் பீஷ்மர், கிருஷ்ணன், திருதராஷ்டிரன், பீமன், நகுஷன் இன்னும் இது போல பல பெயர்களை நாம் தமிழில் சேர்த்து நல்ல தமிழைக் கெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.  தமிழ்ச் சொல் எவ்வளவு உள்ளன இந்த காவியத்தில்.  இதையெல்லாம் படிக்கவும் - கேட்கவும் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும் தாத்தா.  ஒரே சொல்லுக்கு எவ்வளவு இணைச் சொற்களை அடுக்குகிறார் இந்த வில்-புத்தூரார்.  மிக நன்றாக உள்ளது தாத்தா.

தாத்தா: புரிஞ்சா சரி.  வடமொழிச் சொற்களை உபயோகித்தால் பொருள் அறிந்து உபயோகிக்க வேண்டும்.  நமக்கு வடமொழியும் சரியாகத் தெரியாது.  தமிழும் சரியாகத் தெரியாது.  ஆங்கிலமும் சரியாகத் தெரியாது.  எல்லாவற்றையும் கலந்து பேசக் கற்றுக் கொண்டோம்.  இறுதியில் அனைத்து மொழிகளையும் கொலை செய்த பாவம் நமக்கு வரும் தெரியுமா?  உதாரணமாக ஆறு என்று தமிழ் சொல்லைப் பயன்படுத்தினால் அதற்குப் பொருள் செல்லும் வழி என்பதாகும்.  எனவே வைகையாறு என்று சொல்கிறோம் - காவிரியாறு என்று சொல்கிறோம்.  ஆனால் காவிரி நதி என்று சொன்னால் நதியின் கதை நமக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.  நதி என்றால் கிழக்கில் பாயும் ஆறு.  வேறு திசையில் பாய்ந்தால் அதற்கு நதம் என்று பெயர்.  ஆனால் நாம் எல்லா ஆறுகளையும் நதி என்று பொத்தாம்பொதுவாகக் கூறுவோம். வடமொழிச் எழுத்துக்களை வேறுவழி இல்லாமல் தமிழ் மொழியில் பயன்படுத்த நேர்ந்தால் எப்படி மொழிமாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று இலக்கணத்தில் விதி உள்ளது.  அதை அறிந்து பயன்படுத்த வேண்டும்.  இந்த காவியத்தின் ஆசிரியர் வடமொழி மற்றும் தமிழ்மொழி இரண்டிலுமே வல்லவர்.  அதனால் தான் முறையாகப் பெயர்களை மொழிமாற்றம் செய்துள்ளார்.  சில கருத்துகளையே அவர் ஏற்பதில்லை.  வடமொழி வியாச மகாபாரதத்தில் உள்ள பல கருத்துகளோடு இவர் ஒத்துப்போகவில்லை.  ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.  அதனால் தான் பிராமணன் யார் போன்ற இனப்பிரிவுகள் குறித்து வந்த கேள்விகளைத் தவிர்த்து விட்டார்.  நாம் நச்சுப்பொய்கைக் கதையில் பார்த்தோமே.  பல கேள்விகள் வடமொழிக் காவியத்தில் உள்ளன.  ஆனால் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொள்ள வில்-புத்தூரார் விரும்பவில்லை.  காரணம் தமிழ்க் கலாசாரம் அவருக்குத் தெரியும்.  வடபுலக் கலாசாரத்தை இங்கு திணித்து சீரழிக்க விரும்பவில்லை அவர். அதனால் தமிழ் இலக்கியங்களை-இலக்கணத்தை முறையாகக் கற்று - நல்ல தமிழ்ப் பாடல்கள், கவிதைகள், காவியங்கள் ஆகியவற்றைப் படித்தால் பல தமிழ் சொற்கள் நமக்குத் தெரிய வரும்.  அவற்றை முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.  ஒருசில தமிழ் சொற்கள் தெரிந்ததோடு நிற்கக் கூடாது.  பல புதுச் சொற்களை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.  அது நமக்கும் நல்லது மொழிக்கும் நல்லது.  தமிங்கிலுசு எழுதுவதை - பேசுவதை புறக்கணிக்க வேண்டும். சரி நாம் பாரதக் கதைக்கு வருவோம்.
விராட நகருக்குச் சென்று கரந்து உறைவது என்று முடிவெடுக்கப்பட்டவுடன் ஒவ்வொருவராக அங்கு பல்வேறு பணிகளில் சேர்வது என முடிவெடுக்கிறார்கள்.  விராட நகர் அடைந்ததும் எல்லையில் இருந்த மயான பூமியில் இருந்த ஒரு காளி கோயி-ன் முன்னே உள்ள வன்னி மரத்திலே தங்கள் ஆயுதங்களை மறைத்து வைத்து காளி அன்னையைத் துதித்துச் செல்கிறார்கள்.  தருமர் கங்கன் என்னும் பெயருடைய துறவியாய் செல்கிறார்.  வீமன் பலாயனன் என்னும் பெயரில் விராடனது தலைமை மடையனாய்ப் பணியில் சேருகிறான்.  மடை என்றால் சமையல் கூடம்.  திருக்கோவில்களில் மடைப்பள்ளி என்று இருக்கும்.  இறைவனுக்குப் படைக்கப்படும் உணவுகளைச் சமைக்கும் கூடத்திற்குத் தான் மடைப்பள்ளி என்று பெயர்.  உருப்பசி மூலம் தனக்குக் கிடைத்த சாபத்தைப் பயன்படுத்தி விசயன் ஒரு பேடியாக மாறி பிருகந்நளை என்ற பெயருடன் வந்து அரசகுமாரி உத்தரையின் பாங்கியாகச் சேர்தல்.  நகுலன் தாமக்கிரந்தி என்னும் பெயரில் விராட மன்னனின் குதிரைகளைப் பராமரிக்கும் பணியில் அமர்கிறான். சகாதேவன் தந்திரிபாலன் என்னும் பெயரோடு ஒரு இடையனாக வந்து விராடனின் ஆநிரை காப்போருக்கு அதிபதியாக அமர்கிறான்.  இறுதியில் திரௌபதி விரதசாரிணி என்னும் பெயருடன் விராட அரசியின் வண்ண மகளாகப் பணியில் சேருகிறாள்.

சூர்யா: அது என்னங்க தாத்தா வண்ணமகள்?  நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லையே?  அப்படி என்றால் என்ன வேலை செய்யணும்?

தாத்தா:  அரசிக்கு ஒப்பனை புனைதல் பணி.  அலங்காரம் செய்தல் என்றும் கூறலாம்.

சூர்யா: ப்யூட்டி பார்லர் வேலை மாதிரியா தாத்தா?

தாத்தா: ஆமாம்டா ஆமாம்.  ஆங்கிலத்தில் சொல்லாதே என்றால் கேட்க மாட்டேன் என்கிறாயே.  ஏன் அழகுபடும் வேலை என்று சொல்ல வேண்டியது தானே?

சூர்யா: சரிங்க தாத்தா.

தாத்தா: பாண்டவர்கள் மறைந்து உறைந்த காரணத்தால் விராட நகரம் எப்போதும் இல்லாத வகையில் செழிக்கத் துவங்கியது.  நாடு செழித்த காரணத்தால் வீர விளையாட்டுகள் சிறப்படைந்தன.  இந்த நேரத்தில் வாசவன் என்று ஒரு மற்போர் வீரன் பல மல்லர் சூழ விராட நாட்டுக்கு வந்து தன்னுடைய பெருமையைக் கூறுகிறான்.  விராடனும் தனது மல்லர் குழுவை நோக்க அவர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து வாசவனுடன் வந்து மோதுகிறார்கள்.  அனைவரும் தோற்கிறார்கள்.  அவனுக்குச் சிறப்பு செய்கிறார் மன்னர்.  அப்போது கங்கர் விராட மன்னரிடம் "நின் மடையர் தலைவன் பலாயனன் நல்ல மல்லன்.  அவனை இந்த வாசவனோடு மோதச் சொல்.  அவன் இவனை வென்றுவிடுவான்'' என்று கூறுகிறார்.  அவரும் தலைமை மடையனை வரச்செய்து விடயத்தைக் கூறுகிறார்.  அவனும் வாசவனோடு மோதி வென்றுவிடுகிறான்.  மன்னர் அவனைப் பாராட்டி பரிசுகள் பல வழங்குகிறார்.  சிறிது நாள் கழித்து விராட அரசனின் உடன்பிறப்புகள் முன்னவன் கீசகனோடு அங்கு வருகிறார்கள்.  தங்கள் தமக்கையைக் கண்டு அளவளாவுகிறார்கள்.  அவர்கள் மொத்தம் 105 பேர்.  விராட மன்னனின் மனைவி பெயர் சுதேட்டிணை.  அரசியைக் கண்டு திரும்பும் போது கீசகன் விரதசாரிணியைக் கண்டு காமம் கொள்கிறான்.  விரதசாரிணி அவனை பழித்துப் பேசி பயமுறுத்திப் பேசுகிறாள்.  அறிவுரை சொல்கிறாள்.  அவன் கேட்பதாயில்லை.  விரதசாரிணி அரசி சுதேட்டிணையிடம் விபரத்தைச் சொல்கிறாள்.  அவள் தனது தம்பியை அழைத்துக் கடிந்து இனி அந்தப்புரத்திற்கு வரக்கூடாது என ஆணையிடுகிறாள்.  ஆனால் கீசகன் விரகதாபத்தில் துடிக்கிறான்.  சேடியர் மூலம் செய்தியைக் கேட்ட அரசி ஒரு பூமாலையைக் கொடுத்து அதை அவனிடம் சேர்ப்பிக்கும்படி விரதசாரிணியிடம் கூறுகிறாள்.  அங்கு சென்ற அவளை அடைய கீசகன் திட்டமிடுகிறான்.  உடனே சூரியக் கடவுளிடம் முறையிடுகிறாள் விரதசாரிணி.  கீசகனுக்கோ விரதசாரிணியைக் கண்டவுடன் கொண்டாட்டம். வந்தனள், என்னுடை மா தவப் பயன்!                       வந்தனள், என்னுடை வழிபடும் தெய்வம்!                        வந்தனள், என்னுடை ஆவி! வாழ்வுற,                         வந்தனள், என்னுடை வண்ண மங்கையே!  என்று சொல்-க் கொண்டு கீசகன் பற்றுவதற்கு ஓடி வந்தவுடன் விரதசாரிணி அரசவைக்கு ஓடி வருகிறாள்.  அங்கும் வந்து அவள் கையைத் தீண்ட நினைக்கவே சூரியன் ஏவலால் ஒரு கிங்கரன் வந்து அவனை புறத்தே எடுத்து வீசுகிறான்.  ஆனால் விராடன் கீசகன் செயலைக் கண்டியாது வாளாவிருந்தான்.  மாறுவேடத்தில் இருந்த வீமனான பலாயனனுக்குக் கடுங்கோபம். வெகுண்டான்.  கங்கர் வேடத்தில் இருந்த தருமர் தடுத்தார்.  அன்று இரவே கீசகனைக் கொல்வது என பலாயனன் முடிவெடுக்கிறான்.  அப்போது பாஞ்சா- நாம் மறைந்து வாழ்கிறோம்.  மறைந்து வாழும் காலம் முடிவடைய சில தினங்களே உள்ளன.  எனவே மேலும் இரு நாட்கள் பொறுக்க வேண்டும்.  அதற்குள் நான் அவனைச் சந்தித்து ஒப்புக்கொள்வது போலப் பேசி ஒரு மறைவிடத்திற்கு இரண்டு நாள் கழித்து வரச் சொல்கிறேன்.  அங்கு வைத்து அவனை வதைக்கலாம் என்று கூறுகிறாள்.  பலாயனனும் சம்மதிக்கிறான்.  அதேபோல மறைவிடத்திற்கு வருகிறான் கீசகன் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன்.  அங்கு காத்திருந்த வீமன் அவனோடு போரிட்டுக் கொல்கிறான்.  சண்டை ஒ- கீசகனின் உடன்பிறப்புகளுக்குக் கேட்டு அவர்களும் ஓடி வருகிறார்கள்.  அவர்களையும் மாய்க்கிறான் பலாலயன்.  பின்னர் அவர்கள் தத்தம் இடத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள்.  விடிகிறது.  கீசகனும் அவனது தம்பியரும் மாண்ட செய்தி காட்டுத்தீ என பரவுகிறது.  இந்தச் செய்தி துரியோதனனுக்கும் எட்டுகிறது.  கீசகனை வெல்ல எல்லோராலும் முடியாது.  ஒருவேளை ஐவரும் இந்த நகரில் பதுங்கி இருக்கலாம் என்று கருதுகிறான் கன்னன்.  எனவே திரிகர்த்தன் என்னும் மன்னனின் தலைமையில் படையை அனுப்பி அந்நாட்டு நிரையைக் கவர்ந்து செல்கிறார்கள். தகவல் அறிந்த விராடன் தடுத்துப் போரிடுகிறான்.  ஆனால் படைபலத்துடன் வந்த திரிகர்த்தன் விராடனின் படையை ஓடஓட விரட்டி விராடனைத் தன் தேரில் கட்டுகிறான்.  கங்கர் பலாலயனுக்குத் தகவல் கொடுத்து ஆணையிட அவன் வந்து விராடனை மீட்டு அனைவரையும் விரட்டுகிறான்.  தாகக்கிரந்தி (நகுலன்) பகைவர்களின் குதிரைகளைக் கவர்ந்து வருகிறான்.  தந்திரிபாலன் (சகாதேவன்) ஆநிரைகளை மீட்டு வருகிறான்.  பலாயனன் திரிகர்த்தனை தேரில் கட்டிப் போடுகிறான்.  கங்கர் வந்து அவனை விடுவிக்கும்படியும் அப்போது தான் இவன் வந்த பின்னணி தெரியும் என்றும் கூறுகிறார்.  திரிகர்த்தன் ஓடிப்போய் துரியோதனனிடம் நடந்ததைத் தெரிவிக்கிறான்.  உடனே படைகளுடன் துரோணர், வீடுமர், துரியோதனன், கன்னன், அசுவத்தாமன் ஆகியோர் வீராட நகரை முற்றுகையிடுகிறார்கள்.  இவர்கள் வரும் செய்தி ஆயர்கள் மூலம் அரசிக்குத் தெரிகிறது.  அரசரோ ஏற்கனவே படைகளுடன் சென்று உள்ளார்.  தகவல் எதுவும் இல்லை.  என்ன செய்வது என்று யோசித்து "நகர் காமின்'' என்று மகளிருக்கு உத்தரவிடுகிறாள் அரசி சுதேட்டிணை. உத்தரன் தன் தாயை வணங்கி தன் தேருக்குச் தேரோட்டி ஒருவன் இருந்தால் தான் நகரத்தைக் காப்பதாகக் கூறுகிறான்.  வண்ணமகள் உடனே அரசியிடம் பேடிக்குத் தேர் ஓட்டத் தெரியும்.  எனவே அந்த பேடியை உத்தரனுடன் அனுப்பலாம் என்று கூறுகிறாள்.  அரசியின் கட்டளையை பேடியும் ஒப்புக்கொள்கிறாள்.  தேரோட்டிச் செல்கிறார்கள்.  ஆனால் சேனையைக் கண்டதும் உத்தரன் நடுங்கிச் சோர பேடி பிருகந்நளை அவனைத் தேற்றி ஆறுதல் கூறுகிறாள்.  ஆனால் உத்தரன் மீள வேண்டும் என வம்பு செய்கிறான்.  ஆனால் பேடியோ "நான் அவர்களுடன் பொருது பகையை வெல்வேன் அஞ்சற்க''என்று  சொல்லுகிறாள்.  உத்தரன் ஓடப் பார்க்க அவனை தேரில் கட்டிப்போட்டுவிட்டு தான் காளி கோவில் அருகில் ஒளித்து வைத்திருந்த ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு விரைகிறான் விசயன்.  ஆனால் அந்த படைக்கலங்களைக் கண்டவுடனேயே அவற்றை விசயனுடைய படைக்கலங்கள் என்பதை அறிகிறான் உத்தரன்.  விசயனைப் பற்றி உத்தரன் கேட்க விசயன் வந்து போரிடுவான் என்று பதில் வருகிறது பேடியிடமிருந்து.  தைரியம் வருகிறது உத்தரனுக்கு.  தேர் ஓட்டு எனக் கட்டளை இட்டு ஆயுதங்களுடன் நிற்கிறான் பேடி.  தேரில் நிற்கும் பேடியைப் பார்த்தவுடன் துரோணர் ஐயப்படுகிறார்.  வில்பிடித்து நிற்கும் தோரணை விசயனைப் போல் உள்ளதே என ஐயுறுகிறார்.  விசயன் அம்பு எய்து பலரையும் அழிக்கிறான்.  விதுரன் இவனை நம் நிலம் பக்கம் அழைத்துப் போய் போர் செய்ய வேண்டும் என ஆலோசனை கூறுகிறார்.  வீடுமனும் அதுவே சரியான கருத்து என்று உரைக்கிறார்.  கன்னன் எல்லோரையும் பார்த்து எள்ளி நகையாடுகிறான்.  இருப்பது ஒரு தேர்.  அதிலும் நிற்பவன் ஒரு பேடி.  நாம் அச்சப்படுவதா என்று கொக்கரிக்கிறான்."தேரும் அங்கு ஒரு தேர்; தனித் தேரின்மேல் நின்று, வீர வெஞ் சிலை வளைத்த கை வீரனும் பேடி; யாரும் நெஞ்சு அழிந்து அஞ்சுவது என்கொல்?'' என்று இசைத்தான்- சூரன் மா மகன் ஆகிய சூரரில் சூரன்.  - இப்படித்தான் நம்மிடம் கூறுகிறார் வில்-யார்.  நிரைகளை கொண்டு போகும்படி தம்பியரிடம் உத்தரவிடுகிறான் துரியோதனன்.  தானும் பேடியை எதிர்க்கத் துணிகிறான்.  விசயன் அரசர்களையும் துரியோதனின் தம்பியரையும் தடுத்து ஆநிரையை மீட்கிறான்.  துரியோதனனுடன் வந்த இடையர்கள் துவள்கிறார்கள். விராட நாட்டு இடையர்கள் குதூகலத்துடன் ஆரவாரமிடுகிறார்கள்.  மறைந்து உறையும் நேரம் முடிவடைகிறது.  உடனே தன்னுருவம் மீள வேண்டுமென விசயன் நினைக்கிறான்.  உடன் காட்சி மாறுகிறது.  தேரில் விசயன் . கையில் காண்டீபம் - தேரில் விசயன் கொடி பறக்கிறது.  வேற்று உரு ஒழித்த விசயன் நாணை இழுத்து ஓசையை எழுப்புகிறான்.  பகைவர் நடுங்குகின்றனர். நாணொ- கேட்டு உத்தரன் மயக்கமடைகிறான்.  அவனைத் தேற்றி தேரை விடச் சொல்கிறான் விசயன்.  துரியோதனனை நெருங்கி விசயன் போரிடுகிறான். தப்பியோடப் பார்க்கிறான் துரியோதனன்.  அவனை இகழ்கிறான் விசயன். இதற்குள் துரோணர் வருகிறார் விசயனுடன் போரிட.  கன்னனும் வருகிறான்.  போருக்கு அழைக்கிறான்.  கன்னனும் விசயனும் இப்போது போரிடுகிறார்கள். மும்முறை தோற்று ஓடுகிறான் கண்ணன்.  அசுவத்தாமன் கன்னனை இகழ்கிறான். இருப்பது ஒரு தேர் நிற்பது ஒரு பேடி அஞ்ச வேண்டாம் என்று வீரம் பேசினாயே - ஏன் ஓடுகிறாய்.?  சொல்வது அனைவருக்கும் எளிது.  ஆனால் சாதிப்பது கடினம்.  விசயன் சாதிக்கிறான் பார்.  பல யானைகள் கூடினாலும் ஒரு சிங்கத்தை வெல்ல முடியுமா?'' என்றான்.   துரோணரும் வீடுமரும் வந்தவுடன் துரோணரைத் தொழுது, "அந்தணர் அரசே, உன்தன் அருளினால் அடவி நீங்கி வந்தனம் - உன்னோடு போர் புரிதல் தகாது'' எனக் கூறினான் விசயன்.  "மன்னொடு சூழ நின்ற மாசுணம் உயர்த்த கோவை  மின்னொடும் உரும்ஏறு என்ன வெகுண்டு அமர் புரிவது அல்லால்,  நின்னொடும், கிருபனோடும், நின் மகனோடும், முந்தை-  தன்னொடும், புரியேன், வெம் போர்; தக்கதோ? சரதம் பாவம்!'' துரோணரோ செஞ்சோற்றுக் கடனுக்காகப் போர் புரிவதாகவும் எனவே முறை நோக்கத் தேவையில்லை என்றும் கூறிப் போரிடுகிறார்.  விசயன் இப்போது கணை தொடுக்கும் திறமையைக் கண்டு "கானகம் போன பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் ஏராளமாகக் கற்றிருப்பான் போ-ருக்கிறது - இவன் பெய்யும் கணைமழையைப் பார்த்தால் இவனிடம் நான் பாடம் கற்க வேண்டும் போ-ருக்கிறது'' என்று பெருமைப்பட்டார்.  ஆரியத் துரோணன் புறமுதுகிட்டான்.  அடுத்து அசுவத்தாமன் பொருது அவனும் தோற்கிறான்.  கிருபன் முத-யோர் வந்து பொருது அவர்களும் தோற்கிறார்கள்.  வீடுமன், விதுரன் ஆகியோர் நாற்புறமும் சூழ்ந்து அனைத்துப் பக்கங்களி-ருந்தும் விசயனைத் தாக்குகிறார்கள்.  நேருக்கு நேர் போர் புரியாமல் அனைத்துப் பக்கங்களி-ருந்தும் தாக்கத் தொடங்கியவுடன் விசயன் மோகனக் கணையை விடுகிறான்.  அனைவரும் மயக்கமடைகிறார்கள்.  திரொளபதியின் துகிலை உரித்த போது வேடிக்கை பார்த்தவர்கள் தானே அனைவரும் என்று கருதி மற்றொரு கணை தொடுத்து அனைவரின் துகிலையும் பறிக்கிறான் விசயன்.  துரியோதனின் மகுடத்தைப் பறித்துக் கொள்கிறான் விசயன்.  வெற்றியுடன் திரும்புகிறான்.  மயக்கம் தெளிந்த அனைவரும் வெட்கமடைந்து திரும்புகிறார்கள்.  துரியோதன் பாட்டன் வீடுமனிடம் "விசயன் உரிய காலத்திற்கு முன்னர் வெளிப்பட்டான்.  இவனை மீண்டும் காடு புகச் சொல்லுங்கள்'' என்று கட்டளையிட்டான்.  அவரோ குறித்த காலம் முடிந்த பிறகே விசயன் வெளிப்பட்டான் என்பதைக் கூறினார்கள். அங்கே அரண்மனையில் விராடன் தன் மகன் தனியாக போர்ககளத்திற்குச் சென்றது கேட்டவுடனேயே மயக்கமடைகிறார்.  கங்கர் அவனைத் தேற்றி உடன் பேடி சென்றிருப்பதால் உத்தரனுக்கு ஒன்றும் நேராது என்று தேற்றுகிறார்.  இதற்குள் வெற்றிச் செய்தி எட்டுகிறது மன்னனுக்கு.  வரவேற்பு கொடுக்க ஆவன செய்யுங்கள் எனக் கூறி வரும்வரை சூதாடுவோம் என கங்கரை அழைக்கிறார்.  சூதாடும் போது மன்னர் தன் மகன் வெற்றி பற்றி பேச - கங்கர் அது பேடியின் வெற்றியே எனத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார்.  சினம் கொள்கிறார் விராட மன்னர்.  கையில் இருந்த சொக்கட்டானை தர்மரை நோக்கி எறிகிறார்.  கங்கரின் நெற்றியில் அடிபட்டு குருதி கொட்டுகிறது. இக்காட்சியைக் கண்ட விரதசாரிணி திடுக்கிட்டு தன் ஆடையால் இரத்தம் கீழே சிந்தாமல் துடைக்கிறாள்.  இதற்குள் உத்தரன் வந்து தனியிடத்தில் வைத்து நடந்த விபரங்களைக் கூறுகிறான்.  மாளிகைக்குள் பணி செய்யும் அறுவர் பாண்டவரும் திரௌபதியும் எனக் கூறியவுடன் ஓடோடி வருகிறார் மன்னர்.  கங்கரிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறார்.  வீமனும் விசயனும் வந்து அண்ணன் நெற்றியில் உள்ள காயம் பற்றி அறிகிறார்கள்.  விராட மன்னனைக் கொல்ல கையை ஓங்குகிறார்கள்.  தடுக்கிறார் தருமர்.  அருமையான புத்திமதியைச் சொல்கிறார்."ஒன்று உதவி செய்யினும், அவ் உதவி மறவாமல்,  பின்றை அவர் செய் பிழை பொறுத்திடுவர், பெரியோர்;  நன்றி பல ஆக ஒரு நவை புரிவரேனும்,  கன்றிடுவது அன்றி, முது கயவர் நினையாரே.'' என்று கூறுகிறார். விராடன் திறைப் பொருட்களை வைத்து பாண்டவரை வணங்குகிறான்.  அவனைத் தழுவிக் கொண்ட தருமர் எதிர்வரும் போரில் தங்களுக்கு படைஉதவி புரிந்திட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறார்.  உத்தரனோ ஒரு படி மேலே போய் " எங்கள் படையும் நினதே உத்தரையும் விசயனுக்கு உரியவளே'' என்று திடீர் அறிவிப்பு செய்கிறான்.  விசயன் இக்கருத்தை மறுத்து "உத்தரை எனது மகன் அபிமனுக்கே உரியவள் ஆதல் வேண்டும்'' எனக் கூறுகிறான்.  தாங்கள் வெளிப்பட்ட தகவலை உறவினருக்கும் பிற மன்னருக்கும் தருமர் தூதர்கள் மூலம் தெரிவிக்கிறார்.  உடனே அபிமன் மற்றும் கண்ணன் வருகிறார்கள்.  அப்போது கண்ணனுடன் சிவேதன் என்பவன் வருகிறான்.  சிவேதன் என்பவன் விராடனின் மகன் தான்.  முன்னொரு காலத்தில் தேவலோகத்திற் போயிருந்த பொழுது ஒரு சாபத்தால் மயிலாகிவிடுகிறான். அவன் தன் தந்தையிடம் வந்த போது அவர் அடையாளம் தெரியாததால் துரத்தி விடுகிறார்.  பின்னர் அவன் பறந்து போய் சிவபிரானை நினைத்து தவம் புரிகிறான்.  அதனால் சாபவிடை பெற்று சிவபெருமானிடம் ஆயுதங்களும் கவசங்களுடம் பெறுகிறான்.  இதைக் கேட்ட விராடன் மிக்க மகிழ்கிறான். இச்சமயம் சல்-யன் அங்கு வந்து துரியோதனன் தன்னை வஞ்சனையால் ஏமாற்றி அவனுடைய துணைவனாகி ஆக்கியது குறித்துக் கூறுகிறான்.  இந்த சல்-யன் யார் என்றால் நகுலசகாதேவர்களின் மாமன்.  பின்னர் விராடன் உத்தரையை அபிமனுக்குத் திருமணம் செய்விக்கிறான்.  திருமணம் முடிந்த பிறகு பாண்டவர்கள் காளிக்குப் ப- கொடுத்து வன்னி மரத்தில் தாங்கள் வைத்திருந்த ஆயுதங்களை மீட்டுக் கொள்ளுகிறார்கள்.  பின்னர் விராடனின் தலைநகரை ஒட்டி இருந்த உபப்பிலாவிய நகரம் சென்று அங்கு அடுத்து எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள் குறித்து விவாதிக்கின்றனர்.  இன்றைய கதையை இத்துடன் முடித்துக் கொள்வோமா?  சூர்யா: மகாபாரதம் கதை இவ்வளவு பெரிய கதையா தாத்தா?  தாத்தா: ஆமாம்டா.  நான் தலைப்புச் செய்தியைத் தான் உன்னிடம் சொல்-க் கொண்டிருக்கிறேன்.  ஆமாம் வில்-பாரதம் காவியத்தில் தலைப்பாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளவைகளைத் தொகுத்தே உனக்கு இவ்வளவு பெரிய கதையை என்னால் கொடுக்க முடிந்து விட்டது. முழு கதையையும் நீ வில்-பாரதம் நூல் வாங்கிப் படிக்க வேண்டும்.  இன்னும் பல கதைகளையும் பல தமிழ் சொற்களையும் நீ தெரிந்து கொள்ளலாம்.  சரியா.  நாளைக்குப் பார்க்கலாம்.

ARJUNA FIGHTS FOR INDIRA - MAHABHARATH STORY

PRAISE YOUR MOTHER TONGUE - SPEAK IN MOTHER TONGUE - PRAY IN MOTHER TONGUE

தாத்தா: விசயன் நேற்று பாசுபதம் பெற்றதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தோம்.  அடுத்து என்ன நடக்கிறது என்பதை இன்று பார்ப்போம்.  விசயனின் தந்தை இந்திரன் பெருமகிழ்ச்சி கொள்கிறார்.  பாசுபதம் கிடைத்து விட்டதால் இனி அசுரர்களை வெல்ல விசயனைப் பயன்படுத்தலாம் என்ற எண்ணம் அவருக்கு.  எனவே தன்னுடன் இந்திரலோகத்திற்கு விசயனை அழைத்துச் செல்கிறார்.  அங்கே தன்னுடன் தேவமண்டபத்தில் சரிசமமாக அமர வைக்கிறார்.  அப்போது இந்திராணி அங்கே வருகிறார்கள்.  அவர்களைப் பார்த்ததும் விசயன் எழுந்து வணக்கம் தெரிவிக்கிறான்.  அவர்களோ அகந்தையோடு "இவன் மானிடன் தானே - இவனுக்கு இவ்வளவு மரியாதை என்ன வேண்டிக் கிடக்கிறது'' என்று அதிகார தோரணையில் கேட்கிறாள்.  அதிகாரத்தில் இருந்தால் அகங்காரம் உடனே தொற்றிக்கொள்ளுமே.  அலட்சியப்படுத்திச் செல்கிறாள்.  ஆனால் இந்திரன் விசயனின் பெருமையை அவளுக்கு எடுத்துச் சொல்கிறான்.  நாராயணனுக்கு இவன் உடன்பிறந்தவன்.  நரநாராயணர் என இருவரும் ஒள்றாகவே செல்கிறார்கள்.  இப்போது நாராயணன் பூவுலகில் கண்ணனாக அவதாரம் எடுத்துள்ளார்.  எனவே என் மகனாக இவன் அவதாரம் எடுத்துள்ளான்.  வில்வித்தை என்றால் விசயனுக்கு ஈடாக யாரும் இருக்க முடியாது.  இப்பொழுது சிவனுடன் பொருது அவர் பாராட்டையும் பாசுபதம் என்கிற ஒப்பற்ற கணையையும் பெற்றுள்ளான் என்றெல்லாம் கூறுகிறார்.  பின்னர் ஊர்வசியின் நடனம் நடக்கிறது.  விசயன் நடனத்தை இரசிக்கிறான்.  பாராட்டுகிறான்.  இந்திரன் இந்த பாராட்டைத் தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்த்து அன்று இரவு உருப்பசியை அனுப்புகிறான் விசயனுடன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்படி ஆணையிட்டு.

சூர்யா: உருப்பசி என்றால் ஊர்வசி தானே தாத்தா?

தாத்தா: ஆமாம்டா.  உருப்பசியும் விசயன் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டு செல்கிறாள்.  ஆனால் விசயன் அவளை வணங்குகிறான். நாராயண முனிவரின் தொடையி-ருந்து - உருவி-ருந்து வந்ததால் தானே இவள் உருப்பசி.  எனவே இவள் வணங்கத்தக்கவள் என்பது விசயனின் முடிவு.  ஆனால் அவளுக்குக் கோபம் வருகிறது.  "பேடியாகப் போ' என்று சாபம் கொடுத்துவிடுகிறாள்.

சூர்யா: அய்யய்யோ - அப்புறம் நம்ம விசயன் பேடி ஆயிடுவானா?

தாத்தா: உடனே இந்திரனுக்கு இந்த தகவல் போகிறது.  தேவமாந்தர் சாபம் கொடுத்தால் திரும்பப் பெற முடியாது.  ஆனால் மாற்றலாம்.  சில நிபந்தனைகளைப் போடலாம்.  அவவ்வளவு செல்வாக்கு அந்த சொல்லுக்கு.  எனவே இந்திரன் விசயனை நேரில் அழைத்துக் கொண்டு உருப்பசியின் மாளிகைக்குப் போகிறான்.  இந்திரனைப் பார்த்ததும் பதைபதைப்புடன் எழுகிறாள் உருப்பசி.  விடயத்தைக் கேள்விப்பட்டதும் சாபத்தை மாற்றி வேண்டும் போது பேடியாக மாறலாம் என்று சாபவிடை கொடுக்கிறாள்.  பின்னர் இந்திரன் சுதன்மையில் விசயனின் பிரதாபங்களை எல்லோருக்கும் எடுத்துச் சொல்கிறான்.

சூர்யா: சுதன்மை என்றால் என்ன தாத்தா?

தாத்தா: நாம் சட்டசபை - நாடாளுமன்றம் என்கிறோமே அதுபோல இந்திரன் நடத்தும் சபையின் பெயர் தான் சுதன்மை.  தீக்கடவுளுக்கு உதவி செய்து காணடவ வனத்தை எரித்த கதையைச் சொல்- . தீக்கடவுள் அப்போது விசயனுக்கு தேர், காண்டீபம் என்னும் வில், வற்றாத அம்பறாத்துணி, வெற்றியை வழங்கும் குரங்குக் கொடி ஆகியவற்றை வழ்ங்கி உள்ளதைத் தெரிவிக்கிறான்.  பின்னரர் இந்திரன் நிவாதகவசர் என்னும் அரக்கர் மிகவும் அட்டகாசம் புரிவதாகவும் அவைனை அடக்கி உதவ வேண்டும் என்றும் விசயனை இந்திராணி முன்னிலையில் வேண்டுகிறார்.  அதற்கு விசயன் "உங்களால் முடியாதது மானிடனாகிய என்னால் எப்படி முடியும்?' என்று கேட்கிறான்.  உடனே இந்திரன் "உன்னால் தான் முடியும் தம்பி.  நீ உதவி செய்தே ஆகவேண்டும்' என்று வற்புறுத்துகிறான்.  விசயனும் உள மகிழ்ச்சியோடு ஒத்துக் கொள்கிறான். 'தவாத போர் வலியின் மிக்க தவத்தினர்; சாபம் வல்லோர்;  சுவாதமே வீசி, எல்லா உலகையும் துளக்குகிற்போர்;  விவாதமே விளைக்கும் சொல்லர்; வெகுளியே  விளையும் நெஞ்சர்;- நிவாத கவசத்தர் என்னும் பெயருடையக் கொடிய நீசர். செற்றிட, நின்னை அன்றி, செகத்தினில் சிலர் வேறு உண்டோ?17 வெற்றி வெஞ் சிலை கொள் வீர! இவ் வரம் வேண்டிற்று' என்றான்  இந்திரன்.  உடனே இந்திரன் தன்னுடைய தேரை விசயனுக்குக் கொடுத்து தேர்ப்பாகன் மாதயையும் உடன் அனுப்புகிறான்.  விசயன் போர்க்கோலம் பூண்டு உடனே செல்கிறான்.  போகும் வழியில் அந்த அசுரர்களின் பலம் என்ன? - பலவீனம் என்ன என்பதை தேர்ப்பபாகன் மாத-யிடம் தெரிந்து கொள்கிறான்.  இப்போது தான் நாம் இன்று வங்காள விரிகுடா என்று அழைக்கிறோமே அந்தக் கட-ன் வரலாற்றைத் தெரிவிக்கிறார் இந்திரன்.  நாம் ஏற்கனவே இதைப் பற்றி அறிவோம்.  ஆனால் இந்த இடத்தில் அந்தக் கதையைச் சொல்லாமல் போனால் கதையின் தொடர்ச்சி சரியாக அமையாது.  எனவே மீண்டும் ஒருமுறை சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.  சூரியகுலத்தில் சகரன் என்று ஒரு அரசன் இருந்தான்.  அவனுக்கு இரண்டு மகன்கள்.  மூத்த மனைவியின் மகன் அசமஞ்சன்.  மிகுந்த கெட்ட குணமுடையவன்.  எனவே அவனைத் துரத்தி விட்டு அவன் மகனாகிய அம்சுமான் என்பவனோடும் இளையமனைவியின் மைந்தர்கள் அறுபதினாயிரம் பேரோடும் அரசாண்டு வருகிறான்.  அப்போது அசுவமேதயாகம் ஒன்று நடத்துகிறான் சகரன்.  அதன் பொருட்டு பூமிவலம் வரும் பொருட்டு ஒரு குதிரையை அனுப்புகிறான்.  அந்த குதிரையை இந்திரன் மாயையால் கவர்ந்து செல்கிறான்.  அப்போது பாதாள லோகத்தில் கபில முனி தவம் செய்து கொண்டு இருக்கிறார்.  அவர் அருகில் அந்தக் குதிரையை ஒளித்து வைக்கிறான் இந்திரன்.  குதிரையைத் தேடி சகரகுமாரர்கள் அறுபதினாயிரம் பேரும் செல்கிறார்கள்.  மண்ணுலகிலும் விண்ணுலகிலும் தேடுகிறார்கள்.  கிடைக்கவில்லை.  கலங்குகிறார்கள்.  வடகிழக்குத் திசையில் நூறு யோசனை அகலம் தமது கை நகங்களால் தோண்டிப் பள்ளம் ஆக்குகிறார்கள்.  அந்த வழியாக பாதாள உலகம் செல்கிறார்கள்.  அங்கே கபிலமுனிவர் தவம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.  அவர் குடி-ன் அருகில் குதிரை இருக்கிறது.  அவரைச் சீண்டுகிறார்கள்.  அவர் கண்ணைத் திறந்ததும் அனைவரும் சாம்பலாகிறார்கள்.  போன மகன்களைக் காணவில்லையே என வருந்தி பேரனை அனுப்புகிறார்.  அவன் வந்து பார்க்கிறான்.  அறுபதாயில் சாம்பல் மலைகள் உள்ளதைக் காண்கிறான்.  நடந்ததை அறிந்து வருந்துகிறான்.  இவர்கள் நற்கதி அடைய வேண்டுமானால் வானுலகத்தி-ருந்து கங்கை வர வேண்டும் என்றும் தெரிந்து கொள்கிறன்.  ஆனால்  அவனால் இயலவில்லை.  அவனுக்குப்பின் வந்த பகீரதன் கடும் தவம் புரிந்து கங்கையை பூவுலகுக்குக் கொண்டு வருகிறான்.  இதற்காக அவன் பிரம்மனை நோக்கித் தவம் இயற்றுகிறான்.  பின்னர் திருமாலை நோக்கித் தவம் இருக்கிறான்.  பின்னர் சிவனை நோக்கித் தவம் இருக்கிறான்.  இப்படி வரும் தடைகளை எல்லாம் படிக்கற்களாக மாற்றி இறுதியில் கங்கை இந்தியப் பெருநாட்டில் பாய்கிறது.  அது வங்காள விரிகுடாவில் கல்கத்தா நகரம் அருகில் கங்காசாகர் என்ற இடத்தில் கடலுடன் கலக்கிறது.  கங்கையின் வேகம் - ஏற்கனவே அறுபதனாயிரம் சகரர்கள் தோண்டிய பள்ளம் இவைகள் தான் இன்றைய வங்காள விரிகுடாவிற்குக் காரணம்.  அதனால் தான் நமது வில்-யார் தொடுகடல் என்ற சொல்லால் இந்த கடலை வர்ணனை செய்கிறார்.   இப்படிப்பட்ட இந்த பாதாள உலகத்தில் தோய்ந்துள்ள ஒரு நகரம் தான் தோயமாபுரம்.  நீரிடையே உள்ள நகரம் - எனவே தான் தோயமாபுரம் - இதிலே அரசாட்சி புரிபவன் தான் நிவாதகவசன்.  அரக்கர் கதையை அறிந்தவுடன் இந்திர உலகில் தனக்கு இசை பயிற்றுவித்த சித்திரசேனன் என்னும் ஆசிரியரை தூது அனுப்புகிறான் விசயன்.    மாத- அந்த அரக்கரின் வீரத்தைப் புகழும் போது பிரம்ம தேவனின் ஆயுளை விட இவனுக்கு அதிகம் ஆயுள் என்ற விவரத்தையும் சொல்லுகிறார்.     அவனிடம் ஏதி (வாள்), சூலம், எழு (இரும்புத் தூண்), மழு, ஈட்டியின் சாதிகள் (பேரீட்டி, சிற்றீட்டி, எறியீட்டி) போன்ற ஆயுத வகைகள் ஏராளம் என்றும் அவன் படை எப்படி இருக்கும் என்பதையும் மாத- விளக்குகிறான்.'மூன்று கோடி அசுரர்; முகில் எனத் தோன்றும் மேனியர்; தோம் அறும் ஆற்றலர்; ஏன்று போர் பொரின், எவ் எவ் உலகையும் கீன்று, சேரக் கிழிக்கும் எயிற்றினார்; என்று கூறி இந்திரனிடம் இருந்து இந்த தோயமாபுரம் என்னும் நகரைக் கைப்பற்றி இப்போது ஆண்டு கொண்டிக்கிறார்கள் என்றும் தெரிவித்தான்.  சித்திரசேனன் தூது போனதும் வெகுண்டு எழுகிறான் அரக்கன்.  அசுரர்கள் ஆயுதங்களுடன் திரண்டு வருகிறார்கள்.  அவர்கள் சுடுசரம் தூவுகிறார்கள்.  விசயனும் கணைகள் பலவற்றை விடுகிறான். இறுதியில் விசயன் பிரமாத்திரம் தொடுக்கிறான். "கட்டு ஆர் முது கார்முக வீரனும், முன்  கிட்டா, உலகோர் புகழ் கேழ் கிளர் சீர்  முள் தாமரைமேல் முனிவன் படையைத்  தொட்டான், அசுரேசர் தொலைந்து உகவே.'' என்கிறார் வில்-யார்.  அந்தக் கணை காற்றாய் - கனலாய் - அவுணர் கூற்றாய் விரைந்தது.  அவர்கள் ஆவியைக் குடித்தது.  ஒரு கோடி அசுரர் மாண்டனர்.  ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் உயிருடன் எழுந்தனர்.   அப்போது வானி-ருந்து ஒரு ஒ- எழுந்தது.  "வெம்படைக்கு இவர் மாளமாட்டார்.  இவர்கள் தலையைக் கொய்தாலும் மீண்டும் கூடுவர்.'' என்றது அந்த வானொ-.  விசயன் சிவபெருமான் வழங்கிய பாசுபதக் கணையை எடுத்தான். விடுத்தான் அந்தக் கணையை.  அனைவரையும் கொன்றது அந்த அற்புதப் படை.  அதை வில்-யாரின் வார்த்தையில் கேட்டால் தான் புரியும்.  " அண்டம் உடைந்திட, உடன்று பொங்கிச் சிரித்தது; தனுசர் மெய்யும் சிந்தையும் சேரப் பற்றி, எரித்தது; தூ நீர் ஆடி இவனிடம் தன்னில் வந்து, தரித்தது, மீண்டும்;-அந்தச் சங்கரன் செங் கை வாளி.''.  வெற்றியோடு இந்திரனின் உலகம் நோக்கி தேரைச் செலுத்தச் சொன்னான் விசயன்.  வழியில் அந்தரத்தில் ஒரு ஒப்பற்ற உலகத்தைக் கண்டான் விசயன்.  மாத-யிடம் இந்த உலகம் யாருடையது என்று கேட்டான்.  அந்த உலகத்தின் பெயர் இரணியபுரம் என்றும் அங்கு வாழும் காலகேயன் பற்றி மாத- விரிவாகத் தெரிவித்தான்.  காலகை மற்றும் புலோகை ஆகியோர் பிரமனைத் துதித்து வரம் பல பெற்றார்கள் எனவும் -தங்கள் மக்கள் தேவர்களால் அழிக்கப்படக்கூடாது என வரம் பெற்றார்கள் எனவும் அவர்களின் பெயர் காலகேயர் எனவும் -முப்புரம் போல பறந்து செல்லும் வல்லமை உடைய உலகம் ஒன்றைப் பெற்றார்கள் எனவும்  அந்த உலகம் என்றும் விவரிக்க முடியாத அளவு வரங்களைப் பெற்றவர்கள் அவர்கள் என்றும் கூறினான் மாத-.  விசயன் இவ்வளவு தூரம் வந்தோம் இவர்களையும் ஒருகை பார்ப்போம் என்று முடிவெடுத்து, "இவரையும் முடித்த பின்பே அமராவதி செல்வேன்; தேரை  அங்குச் செலுத்து'' என்றான்.   இவர்களையும் வென்ற பிறகே அமராவதி செல்வது எனக் கூறி "இன்றே இவர் ஆவியும் தென்புலத்து ஏற்றி, பின்னர்  அன்றே, இனி நான் அமராவதி செல்வது!'' என்று கூறினான். ஒரு மானுடன் வந்து எங்களை எதிர்ப்பதா என்று சினந்து காலகேயர் போர் தொடுத்தனர்.  சரிமாரியாக அம்பு தொடுத்தனர் அந்த அரக்கர்கள்.  அதை வில்-யார் சொல்-லே கேட்டால் தான் நல்லது.  " கூளி கோடி உய்ப்ப, குஞ்சரங்கள் கோடி உய்ப்ப, பேர்  ஆளி கோடி உய்ப்ப, வாயு கதிகொடு அந்தரத்தின்மேல்  வாளி போதும் வாசி கோடி கோடி உய்ப்ப, வாவு தேர்  ஓளியாக வானின் எல்லை மறைய உந்தி, முந்தினார்.''   விசயனும் கணைமழை பொழிந்தான்.  "'ஒன்று காலம் வந்தது, இங்கு உருத்து, நான் உடன்று, உமைக்  கொன்று, காலன் ஊரில் உங்கள் ஆவியும் கொடுக்கவே.'' என்று கூறினான்.  காலகேயரின் படைகள் நடுங்கின. இவர்கள் போரினால் விண் சுழன்றது - திசைகள் சுழன்றன - கடல் சுழன்றது - மண் சுழன்றது - மலை சுழன்றது - வானவர் சுழன்றனர்.  யாவருடைய கண்ணும் சுழன்றது. விசயன் திறமையைக் கண்டு வியந்தனர் அரக்கர்கள்.  பின்னர் அவர்கள் விண்ணில் மறைந்து மாயப் போர் புரிந்தனர்.  இறுதியில் சிவபிரான் வழங்கிய பாசுபதக் கணையை விடுத்தான் விசயன்.  வில்-யார் அந்த கணை பற்றிக் கூறும் சொல்வித்தையை நாம் பார்க்க வேண்டும். "முச் சிரம் உடையது, மூ-இரு திரள் தோள்  அச்சிரமுடன் எதிர் அழல் பொழி தறுகண்  நச்சு அரவு அனையது, நகம் இறும் முனைவாய்  வச்சிரம் அனையது''  அந்த கணையால் காலகேயரும் அவனது படை முழுவதும் மாண்டனர்.வந்து சேர்ந்தான் விசயன்.  இப்படியாக பசுபதி அருளிய பகழி கொண்டு வென்றான் விசயன். தேவர்கள் மகிழ்ந்தார்கள். இவனது வெற்றியைக் கொண்டாடினார்கள் தேவர்கள்.  அவர்களால் முடியாததை முடித்த வீரன் அல்லவா இவன். தேர்ப்பாகன் - மாத- என்னும் தேர்ச் சூதன் - விசயனது அடியிணையைத் தொழுதான். துள்ளினர் இமையவர். அந்த மாய உலகமான இரணியபுரமும் மறைந்தது.  சித்திரசேனன் முன்னதாக ஓடிப்போய் இந்திரனிடம் வெற்றிச் செய்தியைக் கூறினான்.  இந்திரலோகம் - அமராவதி அமர்க்களப்பட்டது.  அலங்காரம் செய்தார்கள் அந்த அமராவதியை.  இந்திரன் நேரில் வந்து எதிர்கொண்டான் விசயனை.  இன்னிசை முழங்கியது.  முனிவர்கள் வந்து வாழ்த்தினர். "'மனிதன்' என்று, இவ் அருச்சுனன்தன்னை,  இன்னே,  நீதியால், அமரர் யாரும் நெஞ்சினில் இகழல்' என்று,  மாதர்கள் வீதிதோறும் மலர் மழை சொரிந்து வாழ்த்த,'' விசயனை தனது சபையில் தக்க மரியாதைகள் செய்தான் இந்திரன்.  பின்னர் விசயன் தன் நாடு திரும்ப அனுமதி கேட்டான்.  சில நாட்கள் தங்கிச் செல்லும்படி கெஞ்சினான் இந்திரன்.  விசயனும் ஒப்புக் கொண்டான்.  பின்னர் இந்திரன் உரோமச முனிவரிடம் தருமரிடம் சென்று பாசுபதக் கணையை விசயன் பெற்ற விபரத்தையும் காலகேயர் மற்றும் பிற அவுணரை விசயன் வெற்றி கொண்டதையும் கூறும்படி வேண்டினான்."வரி சிலை விசயன் வந்து, வான் தவம் புரிந்தவாறும்,  அரிவை ஓர் பாகன் அன்பால் அவற்கு அருள் புரிந்தவாறும்,  இரிய என் பகையை எல்லாம் இவன் தனி தடிந்தவாறும்,  தருமனுக்கு உரைத்தி'' என்று கூறியதன் பேரில் உரோமச முனிவர் தருமனைக் காணப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.  இத்துடன் இன்று கதையை முடித்துக் கொள்வோம்.  நாளை வீமனும் அனுமனும் சந்திக்கப் போகிறார்கள்.  மிகச் சுவையான கதை.  சரியா.

MAHABHARATH - DARMAR PLAYS DICE

PRAISE YOUR MOTHER TONGUE - SPEAK IN MOTHER TONGUE - PRAY IN MOTHER TONGUE


தாத்தா: இன்றைக்கு தர்மர் சூதாடிய கதையைப் பார்ப்போம்.
சூர்யா: சூதாடுதல் தப்பு இல்லையா தாத்தா.  காம்ப்ளிங் கூடாது என்று எல்லோரும் சொல்லுவார்களே.  கிரிக்கட்லே கூட இப்போ காம்ப்ளிங் இருக்கு தாத்தா.
தாத்தா: திருவள்ளுவரே இதை மிகவும் கண்டித்து பல குறள்களைச் சொல்-யுள்ளார்.  தருமருக்கும் இது தெரியும். மட்டைப்பந்து விளையாட்டில் சூதாடினாலும் அது கேவலம் தான். புரியுதா?  சரி கதைக்கு வருவோம்.  இந்திரப்பிரத்தம் வந்த நூற்றுவர்களும் அந்த புதிய மண்டபம் . தருமர் நடத்திய மகாமகம்  அதாவது பெருவேள்வி - எல்லா அரசர்களும் வந்து அதை சிறப்பித்தமை கண்டு மனம் குமுறினார்கள்.  ஊர் திரும்பியதும் துரியோதனன் தன் மந்திராலோசனையை நடத்த ஆரம்பித்தான். கெடுவான் கேடு நினைப்பான்.  மாமா சகுனி, நண்பன் வள்ளல் கன்னன் ஆகியோர் பங்கு பெற்றனர்.
சூர்யா: கர்ணன் மட்டும் தானா அந்தக் காலத்தில் புகழ் பெற்ற வள்ளல்?
தாத்தா: அந்த காலத்திலேயே ஏழு வள்ளல்கள் என்று சிறப்பு பெற்றவர்கள் கன்னன் தவிர அக்குரூரன், அந்திமான், அரிச்சந்திரன், சந்திமான், சிசுபாலன், தந்தவக்கிரன் ஆகியோர். 'இனி, அவன், சில் நாள் செல்லின், எம்மனோர்                           வாழ்வும் கொள்ளும்;  துனை வரும் புரவித் திண் தேர்த் துணைவரும் சூரர் ஆனார்;  முனை வரு கூர் முள் வேலை முளையிலே களையின் அல்லால்,  நனி வர வயிர்த்தபோது நவியமும் மடியும் அன்றே'.  ஐவரின் புகழை முளையிலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டும் என்று துரியோதனன் தனது கருத்தைச் சொன்னான்.  அதை அவன் தம்பி துச்சாதனன் வ-யுறுத்தினான். "நந்தகோபன் மகனுக்குத் தானே முதல் மரியாதை செய்தார்கள் இந்த ஐவர் குழுவினர்.  அரசர்கள் எல்லாம் வாய் திறக்காமல் நிற்க எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்ட சிசுபாலனையும் கொன்று ஒழித்தார்களே?". 'தன் புய வலியும், நான்கு தம்பியர் வலியும், மாயன்
வன் புய வலியும், கொண்டே, மண் எலாம் கவர எண்ணி,
இன் புயச் சிகரி மன்னர் யாரையும் தன் கீழ் ஆக்கி,
மின் புயல் அனையான் மேன்மை விளைக்கவே, வேள்வி செய்தான்.' இந்த தருமன் என்று பொறாமைப்பட்டார்கள் நூற்றுவர் தலைவர்கள்.  உடனே துரியோதன் இந்த ஐவர் எழுச்சியை நாம் வஞ்சனை கொண்டே அடக்க வேண்டும் என்று கூறி தக்க உபாயங்கள் கூறுமாறு அûவியல் இருந்தவர்களைக் கேட்டான்.  ஆனால் கன்னனோ போர் வழியே யன்றி வஞ்சனை வழி ஆகாது என மறுத்து உரைத்தான்.  ஆனால் சகுனியோ மாயச் சூதினாலே ஐவரை அடக்கி ஒடுக்க வேண்டும் எனத் தன் எண்ணத்தைச் சொன்னான்.  வீரத்தால் வெல்ல முடியாது என்பதை விளக்கிய சகுனி ஏற்கனவே பாஞ்சா- திருமணத்தின் போது கன்னன் தோற்றதை நினைவூட்டினார். 'இப் பிறப்பு ஒழிய, இன்னும் ஏழ் எழு பிறப்பினாலும்,
மெய்ப்பு இறப்பு அற்ற நீதித் தருமனை வெல்ல மாட்டோம்;
ஒப்பு அறப் பணைத்த தோளாய்! உபாயம் எங்கேனும் ஒன்றால்,
தப்பு அறச் சூது கொண்டு சதிப்பதே கருமம்' என்றான்  சகுனி.  துச்சாதனன் சகுனியின் சூது உபாயத்திற்கு உடனே உடன்படுகிறான்.  போரிட ஐவர் அஞ்சார்.  எனவே சூதிலே வெல்வோம் என்று தம்பி துச்சாதனனும் வழிமொழிந்தான்.  உடனே வஞ்சக சகுனி தன் திட்டத்தை விரிவாகச் சொன்னான்.  அவர்கள் மண்டபம் கட்டியதைப் போல் துரியோதனனும் ஒரு மண்டபத்தைக் கட்டி ஐவரை அதைப் பார்க்க வரும்படி அழைக்க வேண்டும் எனவும் அப்போது சூதாட அழைத்து அவர்களைத் தோற்கடிக்கலாம் என்றும் திட்டத்தை வெளியிட்டான் சகுனி.   ஆனால் சிற்றப்பன் விதுரன் இந்த திட்டத்தை எதிர்த்தான்.  " உங்களுக்கு அந்த அரசு வேண்டும் என்றால் உங்கள் தந்தையிடம் சொல்லுங்கள்.  உங்கள் தந்தை கட்டளையிட்டால் உடனே அவர்கள் அரசை உங்களுக்கு ஒப்படைத்துவிட்டு வெளியேறிவிடுவார்கள் என்றார் அவர். 
வையமும் அரசும் வாழ்வும் வாங்குகை கருத்தே ஆயின்,
பொய் அடர் சூதுகொண்டு, புன்மையின் கவர வேண்டா;
ஐய! நின் தந்தை ஓலை ஐவருக்கு எழுதி விட்டால்,
மெய்யுற மறுத்துச் சொல்லார்; வேண்டின தருவர் அன்றே.
'தீதினால் வரித்து, நெஞ்சம் தீயவர் ஆடும் மாயச்
சூதினால் வென்று கொள்கை தோற்றமும் புகழும் அன்று;
போதில் நான்முகனும், மாலும், புரி சடையவனும், கேள்வி
ஆதி நான்மறையும், உள்ள அளவும், இவ் வசை அறாதே!'
உலகம் உள்ளவரை இந்த பழி நீங்காது எனத் தன் கருத்தை வெளியிட்ட விதுரனின் பேச்சை கேட்கவில்லை துரியோதனன்.  மாறாகச் சினம் கொண்டான். "நீங்களும் உங்கள் குடும்பமும் உணவு உண்ணுவது எங்கள் வீட்டில்.  ஆனால் ஐவர் பக்கம் சார்ந்தே எப்போதும் பேசுகிறார்கள் என்றான். உனக்கும் உன் கிளைக்கும், நாளும், உண்டியும் வாழ்வும் இங்கே; மனக் கருத்து அங்கே'  என்று குத்திக் காட்டிôன்.  விதுரனும் தனது நீதியை எடுத்துச் சொன்னான்.  ஐவரும் நூற்றுவரும் ஒன்றுபட்டால் உலகில் யாரும் அவர்களை எதிர்க்க முடியாது என்றும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டால் குருகுலம் அழியும் என்பதை முன்கூட்டியே தெரிவித்தவர் இந்த விதுரரே., மண்டபம் ஒன்று அமைக்க பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.  திட்டமிட்டபடி கட்டி முடிக்கப்பட்ட உடன் தந்தையிடம் சென்று மண்டபத் திறப்பு விழாவிற்கு ஐவரை அழைக்கும்படி கூறினான் துரியோதனன்.  திருதராட்டிரன் விதுரனையே போய் அழைத்து வரும்படி கூறுகிறார்.  விதுரருக்குத் தான் தெரியுமே இவர்கள் திட்டம் என்ன என்று.  ஆனால் அண்ணனின் ஆணையை ஏற்றுச் சென்றார்.  தருமரிடம் விடயத்தைக் கூறினார் விதுரர். திருதராட்டிரனின் திருமுகச் செய்தியைப் படித்ததும் தம்பிகளின் கருத்தைக் கேட்டார் தருமர்.  வீமன் அழுத்தம்திருத்தமாகச் சொன்னான். "அண்ணா - இவர்கள் முதலில் கங்கை நீரில் வேல் நட்டு என்னைக் கொல்லப் பார்த்தார்கள்.  தப்பித்தேன்.  அடுத்து உணவிலே நஞ்சு கலந்து என்னை கங்கையில் வீசினான்.  பிழைத்தேன்.  பின்னர் காசியில் அரக்கு மாளிகை கட்டி நம்மை அங்கு வைத்து உயிரோடு கொழுத்தப் பார்த்தான்.  நாம் அனைவரும் ஒருவழியாகத் தப்பித்தோம்.  அப்போது இந்த விதுரர் நமக்குத் துணை புரிந்தார்.  இப்போதும் இவர் செய்தி கொண்டு வந்தாரே தவிர போகலாம் என்று சம்மதத்தைத் தரவில்லை.  எனவே நாம் போக வேண்டாம்'' என்று தன் கருத்தைச் சொன்னான்.  வில்லவனும் நகுலனும் சகாதேவனும் இதேகருத்தை வழிமொழிந்தார்கள்.  ஆனால் விதியின் விளையாட்டு நிற்குமா?  விதி நகைத்தது.  தருமர் போய் ஆகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார்.  ஐவரும் திரௌபதியும் அத்தினாபுரி நோக்கி படைகளுடன் சென்றனர்.  அத்தினாபுரி சென்ற ஐவரும் திருதராட்டிரன், வீடுமன், காந்தாரி, விதுரன் ஆகியோரை வணங்கி விதுரன் இல்லத்திலேயே தங்கினர்.  மறுநாள் காலையில் துரௌபதியை காந்தாரியின் அரண்மனையில் விட்டுவிட்டு அரசவைக்குச் சென்றனர் ஐவர்.  அங்கே துரியோதனன் தருமனைச் சூதாடத் தூண்டுகிறான்.  மறுக்கிறான் தருமன்.  சகுனி ஆசை வார்த்தைகள் சொல்- தருமனைத் திசை திருப்புகிறான்.  மவுனம் சாதிக்கிறான் தருமன்.  மவுனம் சம்மதத்திற்கு அறிகுறி என்பதைப் புரிந்து கொண்ட சகுனி மகிழ்ச்சியடைகிறான்.  கன்னனும் வீரம் பேசி சூதாடுமாறு கூறுகிறான்.  விசயன் வெகுண்டு எழுகிறான்.  தருமன் விசயனை அடக்குகிறான்.  பின்னர் தருமன் சூதாட ஒப்புக் கொள்கிறான்.  தருமனும் சகுனியும் சூதாடுகிறார்கள்.  பணயத் தொகையை திருதராட்டிரன் தருகிறான்.  தருமன் எல்லா செல்வத்தையும் இழக்கிறான். பாண்டிவர்களையே பணயமாக வைத்து விளையாடத் தூண்டுகிறான் துரியோதனன்.  இதிலும் தோற்கிறான் தருமன்.  பின்னர் சகுனி திரௌபதியைப் பணையமாக வைக்கத் தூண்டுகிறான்.  இப்போது இடைமறிக்கிறான் விதுரன்.  திருதராட்டிரனை நோக்கி, "அண்ணா - இதை நீங்கள் தடுக்க வேண்டும்.  இல்லாவிடில் விளைவுகள் விபரீதமாகும்.  நாங்கள் உங்களை நம்பி இருப்பது அறிவிலாமை போல உள்ளது'' என்று முறையிடுகிறான். 
'திருகு நெஞ்சின் வஞ்சர் ஆகி, இளைஞர் தீமை செய்தகால்
உருகுகின்ற தாதை நீ உடன்படுத்து இருப்பதோ?
மிருகம் அன்று; பறவை அன்று; இரக்கம் இன்றி மேவு நின்
அருகு வந்து அணைந்தது, எங்கள் அறிவிலாமை ஆகுமே!
இவ்வளவு நடந்தும் தருமர் கலங்கவில்லை.  எப்போதும் போல் அமைதியாக இருந்தார். நன்மையையும் தீமையையும் ஒன்று போல் ஏற்றுக் கொள்ள ஆன்ம பக்குவம் அவரிடம் இருந்தது. "நெஞ்சு அசைந்திலான், அசஞ்சலன்.''  என்கிறார் வில்-யார்.  அவையோர் இந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு புலம்புகிறார்கள்.  மாமன் சகுனி மருமகன்கள் நூற்றுவரைக் கொல்ல அல்லவோ வழிகாட்டுகிறான் என்று கருதுகிறார்கள்.'மருமகன் உயிருக்கு இந்த மாமனோ மறலி!' என்பார்.  மற- என்றால் எமன் என்று பொருள். 'தருமன் இத்தனை நாள் செய்த தருமமும்  பொய்யோ?' என்று மனம் புழுங்கினர்.'அழியுமே இவனால், மைந்தர் அரும் பெருஞ்  செல்வம்' என்பார்; 'வழிவழியாக  நிற்கும்  வசை,  இவன்  புரிந்தது!'.  இடைமறித்து அறிவுரை கூறிய வீடுமனை நோக்கி தகாத வார்த்தைகளைக் கூறினான் துரியோதனன்.  வீடுமனுக்கு நடக்கப்போவது தெரியும்.  எனவே அதற்கு மேல் அவர் வற்புறுத்தவில்லை.  விதுரனிடம் தருமனது அனைத்துச் செல்வத்தையும் கவர்ந்து தன்னிடம் ஒப்படைக்கும்படியும் அவர்களின் துகிலைக் களைந்துவிடும்படியும் கட்டளையிட்டான் துரியோதனன். "தொல்லை மா நகரும், நாடும், தோரணம் நாட்டச் சொற்றி;  எல்லை இல் நிதிகள் எல்லாம் இம்பரே எடுக்கச் சொற்றி;  நல் எழில் மடவார் தம்மை நம் பதி எய்தச் சொற்றி;  சொல்லிய இளைஞர் தாமும் தொண்டினராகச் சொற்றி'' என்று கட்டளையிடுகிறான் துரியோதனன்.  விதுரன் தடுத்து தனது நீதிமொழிகளைக் கூறுகிறான்.
சூர்யா: இந்த விதுரர் எப்போதும் நீதிமொழி சொல்-க்கொண்டே இருக்கிறாரே தாத்தா&
தாத்தா: விதுரநீதி என்று ஒரு நூலே உள்ளது.  மிகத் தெளிவாக நாம் வாழ வேண்டிய முறைகளை நமக்கு எடுத்துச் சொல்லும் நூல் அது.  நேரம் கிடைக்கும் போது பின்னால் உனக்கு நான் அதைச் சொல்கிறேன்.  இப்பொழுது கதைக்கு வருவோம். "திறம் தரு செல்வம் யாவும் தீமையின் கவர்தல் உற்றாய்; மறம் தரு வலியும் அன்று; மணம் தரு வாழ்வும் அன்று; நிறம் தரு புகழும் அன்று; நெறி தரு மதியும் அன்றே.'' என்று கூறி கண்ணன் அவதாரம் எடுத்து இந்த மண்ணுலகம் வந்த காரணத்தை எடுத்துரைக்கிறான்.  பூமியின் பாரத்தை நீக்கவே கண்ணன் அவதாரம் எடுத்திருக்கிறான்.  நீங்கள் உங்களுக்குள் சண்டையிட்டால் ஒரு போர் மூழும்.  அதனால் பலபேர் மடிய நேரிடும்.  பூமிபாரம் நீங்கள் வழிவகுக்கிறீர்கள் என்று சொல்கிறான்.  விதி முந்துறும்.  விதுரன் மொழி எடுபடுமா? விதுரனைத் துரியோதனன் நகையாடி அவமதிக்கிறான்.  அருகில் நின்ற பிராதிகாமி என்பவனை அழைத்து திரௌபதியை அழைத்துவரப் பணிக்கிறான்.  அவனோ திரௌபதியிடம் செல்ல அஞ்சி செல்வது போல் வெளியேறி ஒரு கற்பனைக் கதையுடன் திரும்ப வந்து தன்னை இழந்தபின் தருமர் என்னைப் பணயம் வைத்தாரா? அல்லது என்னைப் பணயம் வைத்தபின் தன்னை இழந்தாரா? என்று திரௌபதி கேட்டதாகக் கூறுகிறான்.
'என்னைத் தோற்று, மனு நெறி கூர் இசையோன்
               தன்னைத் தோற்றனனோ?
தன்னைத் தோற்று, தனது மனத் தளர்வால்,
               என்னைத் தோற்றனனோ?
முன்னைத் தோற்ற தோற்ற பொருள் முற்றும் கவரும்
               முறை அன்றி,
பின்னைத் தோற்ற பொருள் கவரப் பெறுமோ? நினைக்கப்
               பெறாது'
என்று மொழிந்ததாக வில்லியார் பாடலைத் தருகிறார்.  துரியோதனன் உடனே துச்சாதனனை அழைத்து நீ போய் அழைத்து வா என்று கட்டளை இடுகிறார்.  திரௌபதியோ காந்தாரியின் அரண்மனையில்.   தயங்கினாலும் ஒருவழியாகச் செல்கிறான் துச்சாதனன்.  காந்தாரியும் துச்சாதனன் பின் அஞ்சாது போகும்படி அறிவுரை கூறுகிறாள்.  ஆனால் துச்சாதனன் துரௌபதியின் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து அழைத்து வருகிறான்.  அவையோர் மௌனம் சாதிக்கிறார்கள்.  கிளர்ந்து எழுகிறார்கள் இந்தக் காட்சியைக் கண்டு வீமனும் தம்பிகளும்.  தருமர் அவர்களது சினத்தைத் தணிவிக்கிறார். "ஆம்போது, ஆகும்; அது அன்றி, ஆய பொருள்கள்,                 அம் முறையே,  போம்போது, அனைத்தும் போம்; முன்னம் பொறுத்தீர்;                இன்னம் பொறும்''   என்றார்.  பெரிய தத்துவ வார்த்தைகள் இவை.  போக வேண்டிய நேரம் வந்தால் போகும்.  வரவேண்டிய நேரம் வந்தால் வரும்.  இவ்வளவு நாள் பொறுத்தது போல் பொறுங்கள் என்று சினத்தைக் குறைக்கிறார்.  ஆகூழினால் நல்லது நடந்தால் போகூழ் வரும் போது இருந்த இடம் தெரியாமல் எல்லாம் அழிந்துவிடும்.  ஆகுஊழ் போகுஊழ் என்று பிரித்தால் ஊழின் வ-மை நமக்குப் புரியும்.  திரௌபதி வீடுமனைப் பார்த்து நியாயம் கேட்கிறாள்.  தருமர் தோற்றபின் என்னை பணயம் எப்படி வைக்க முடியும் என்று வினவுகிறாள்.  வீடுமனுக்கு நடக்கப் போவது என்ன என்பது தெரியும்.  எனவே இதையெல்லாம் இந்த மன்னவர்களிடம் கேள் என்று கூறுகிறார்.  பின்னர் திரௌபதி அவையோரை நோக்கி நீதி வேண்டி முறையிடுகிறாள்.  அவையோர் ஓவியம் போல் அசைவற்று உள்ளனர்.  இப்போது நூற்றுவரில் ஒருவன் பெயர் விகர்ணன் எழுந்து நியாயம் பேசுகிறான்.  இராவணனுக்கு ஒரு விபீடணன் போல் நூற்றுவரில் இவன் ஒரு நியாயவாதி.  எனவே வில்-யார் இவனை வாய்மைக் கடவுள் என்று விதந்து போற்றுகிறார். "விகருணனாம் வாய்மைக் கடவுள  வாள்வேந்தீர், பொல்லா நெறியி லனைவீரும் போகா வண்ணம் புகலணிரோ.'' என்றான்.  உடனே கன்னன் விகருணனைக் கடிந்து "சிறுவனாகிய உனக்கு நீதி பற்றி என்ன தெரியும்.  நாட்டு நடப்பு பற்றி என்ன தெரியும்.  உன்னை யாராவது நியாயம் சொல்லு''என்று கேட்டார்களா என்று கடிந்து கொள்கிறான்.  துரியோதனன் துரௌபதியின் துகிலைக் களையுமாறு கட்டளையிடுகிறான்.  தம்பி துச்சாதனன் இந்த வேலையை தலைமேல் கொண்டு உடனே செயல்படுகிறான்.  உடனே செய்வது ஒன்றும் அறியாது துரௌபதி கண்ணனைத் துதிக்கிறாள். 'கோவிந்தா!' என்று உளம் உருகித் திரௌபதி கதற,  கண்ணன் அருள் செய்தல்  ஆறாகி இரு தடங் கண் அஞ்சன வெம் புனல் சோர,     அளகம் சோர,  வேறான துகில் தகைந்த கை சோர, மெய் சோர, வேறு                   ஓர் சொல்லும்  கூறாமல், 'கோவிந்தா! கோவிந்தா!' என்று அரற்றி,                   குளிர்ந்து நாவில்  ஊறாத அமிழ்து ஊற, உடல் புளகித்து, உள்ளம்                   எலாம் உருகினாளே.  அரு மறை சொல்லிய நாமம் ஆயிரமும் உரை தழைக்க                   அமரர் போற்றும்  திருமலர்ச் செஞ் சேவடியோன் திருச் செவியில் இவள் மொழி சென்று இசைத்த காலை,  மரு மலர் மென்குழல் மானின் மனம் நடுங்கா வகை, மனத்தே வந்து தோன்றி,  கரிய முகில் அனையானும், பிறர் எவர்க்கும் தெரியாமல்,    கருணை செய்தான் '.  கோவிந்தா என்று அழைத்த குரலுக்கு உடனே வந்தான் கோவிந்தன்.  கருணை மழையைப் பொழிந்தான் கார்முகில் வண்ணன்.  துச்சாதனன் கை ஓய்ந்தது.  வீடுமன் மற்றும் விதுரர் உடனே கண்ணீர் சோர கற்பின் தெய்வம் துரௌபதியைப் போற்றி மகிழ்ந்தனர்.  சினத்தில் வீமன் நூற்றுவரைப் போருக்கு அழைக்கிறான்.  துரியோதன் களைத்து நிற்கும் துச்சாதனனை நோக்கி திரௌபதியைத் தன் மடி மீது அமர்த்தும்படி ஆணையிடுகிறான்.  இதைக் கேட்டவுடன் கற்பின் நாயகி திரௌபதி ஒரு சாபம் தருகிறாள்.  எந்த மடியில் என்னை இருக்கவைக்கச் சொன்னானோ அந்த தொடை வழியே தான் துரியோதனன் உயிர் பிரியும் என சாபமிடுகிறாள்  'புன் தொழிலோன் யான் இருக்கக் காட்டிய தன் தொடை                   வழியே புள வாய் குத்தச்  சென்றிடுக, ஆர் உயிர்!'  என்கிறார் வில்லியார்.  இனி வெற்றி முரசு கொட்டும் வரை தலை முடியமாட்டேன் என்று சபதம் இடுகிறாள் பாஞ்சா-. கையினால் நீர் இனி அருந்த மாட்டேன் என்று சபதமிடுகிறான் வீமன்.  கதையால் அடித்து அதன் மூலம் கிடைக்கக் கூடிய நீரையே இனி குடிப்பேன் என்கிறான். கன்னன் உயிரை மாய்ப்பேன் என்று சூளுரைக்கிறான் விசயன். சகுனிதனை மாய்ப்பேன் என்கிறான் நகுலன்.  இப்படி ஆளுக்காள் கொதித்து சூளுரைக்கிறார்கள்.  திருதராட்டிரனுக்கு அச்சம் வந்து விடுகிறது.  விதுரன் கூறியது போல் விபரீதத்தை விருந்திட்டு அழைத்த கதையாகி விட்டதே என்று நினைக்கிறார்.  உடனே திரௌபதியை நோக்கி பிழையைப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று கூறி பாண்டவரின் கோபத்தை அகற்ற அவர்கள் சூதில் இழந்த பொருட்களை மீண்டும் கொடுத்து ஊருக்குச் செல்ல விடை தருகிறார்.  தன் திட்டம் பாழாவதைக் கண்டு பொறுக்காத சகுனி சூதில் இழந்ததை இப்படி மீண்டும் பெறுவது அறமாகாதே என்று அறத்தைத் துணைக்கு அழைக்கிறான்.  துச்சாதனனும் ஒத்து ஊதுகிறான்.  இப்போது அறம் சிரிக்கிறது.  இப்படி இவர்கள் பேசியவுடம் இரண்டு மனம் கொண்ட திருதராட்டிரன் வீடுமன் மற்றும் விதுரனைக் கலந்து ஆலோசிக்கிறான்.  துரோணர் தன் பங்குக்கு தனது நீதியைச் சொல்கிறார்.  முதலில் உன் உரிமையை நீ பெற்றுக் கொள்.  அது தான் முறை என்கிறார்.  நீங்கள் ஐவரும் துரௌபதியுடன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காடுகளில் வாழ்ந்து பின்னர் ஓர் ஆண்டு தலைமறைவாக இருக்க வேண்டும்.  அப்படி இருந்தால் நீங்கள் இழந்த அரசும் வாழ்வும் வழங்கப்படும் என்று துரோணர் கூறினார்.  அதை பிதாமகரான வீடுமனும் விதுரனும் ஒப்புக்கொண்டனர்.  முத-ல் உரிமை பெற சூதாடுவது என முடிவெடுக்கப்பட்டது.
சூர்யா: மீண்டும் சூதாட்டமா?  இவ்வளவு நடந்தும் புத்தி வரவில்லையா இவர்களுக்கு?
தாத்தா: ஆமாம்.  அனைத்து மன்னவரும் காண தருமர் மறுசூது ஆடுகிறார்.  துரௌபதியும் இதற்கு உடன்படுகிறாள்.  இப்போது தருமர் தன் புண்ணியத்தை ஒட்டமாக வைத்து கவறு ஆடுகிறார்.  தருமம் என்றாவது தோற்குமா?  புண்ணியம் வெல்கிறது.  இம்முறை சகுனி தோற்கிறான்.  நடக்கப் போகும் போரின் முடிவைச் சொல்கிறது இந்த மறுசூதாட்டம்.  வாய்மை வெல்லும் என்பதை நமக்கு முன்கூட்டியே தெரிவிக்கிறது.  இதன்பின் தருமர் தன் தம்பிகளுடனும் திரௌபதியுடன் காட்டிற்குச் செல்கிறார்.  இன்பம் வந்தபோதும் துன்பம் வந்தபோதும் கலக்கமடையவில்லை தருமன்.  மகிழ்ச்சியோடு தான் செல்கிறார்.   "நாட்டிடை எல்லை, பொன்-தாள் நறு மலர் சிவக்க ஏகி,
காட்டிடை புகுந்த போதும், கலக்கம் அற்று, உவகை கூர்ந்தான்-
கூட்டிடை இன்பத் துன்பக் கொழும் பயன் துய்த்து, மாறி,
வீட்டிடை புகுதும்போது, மெய்ம்மகிழ் விபுதர் போல்வான்.'' என்பார் விலலியார். இதே பகுதியை பாரதியார் அவர்களின் பாஞ்சாலி சபதத்தில் படிக்க வேண்டும்.  வீமன் வெகுண்டு பேசுவதைப் படித்தாலே நமக்கு வீரம் வந்து விடும்.  மிக அருமையான பாடல்கள் அவை.  நேரம் கிடைக்கும் போது உனக்கு அவற்றை நான் தனியாகக் கூறுகிறேன். சரியா?
மீதக் கதையை நாளை பார்ப்போமா?